وقتی تصمیم گرفتید بلاکچین برای مسئله شما مناسب است، پرسش بعدی این است: کدام نوع بلاکچین؟ این انتخاب روی امنیت، هزینه، سرعت و حتی مدل حقوقی پروژه اثر مستقیم دارد.
بلاکچین عمومی (Public)
هر کسی می‌تواند نود اجرا کند، تراکنش بفرستد و در اجماع مشارکت کند. نمونه‌ها: بیت‌کوین، اتریوم و TON.
- مزایا: بیشترین عدم تمرکز و مقاومت در برابر سانسور، شفافیت کامل، اکوسیستم بزرگ کیف پول و ابزار.
- معایب: کارمزد متغیر، محدودیت سرعت، عمومی بودن داده‌ها و وابستگی به حاکمیت شبکه.
بلاکچین خصوصی (Private)
یک سازمان کنترل نودها و مجوز مشارکت را در اختیار دارد.
- مزایا: سرعت بالا، کارمزد قابل‌کنترل، حریم خصوصی داده و امکان تطبیق با الزامات داخلی.
- معایب: اعتماد به اپراتور مرکزی؛ در عمل به یک پایگاه‌داده توزیع‌شده نزدیک‌تر است.
بلاکچین کنسرسیومی (Consortium)
گروهی از سازمان‌ها به‌طور مشترک نودها را اداره می‌کنند؛ مثلاً چند بانک یا چند شرکت در یک زنجیره تأمین.
- مزایا: توازن بین کارایی و عدم تمرکز، اعتماد توزیع‌شده بین اعضای شناخته‌شده.
- معایب: پیچیدگی حاکمیت، توافق روی قوانین عضویت و ارتقا.
جدول مقایسه
| معیار | عمومی | کنسرسیومی | خصوصی |
|---|---|---|---|
| مشارکت | آزاد | اعضای مجاز | یک سازمان |
| سرعت | متوسط | بالا | بسیار بالا |
| حریم خصوصی | کم | قابل تنظیم | زیاد |
| عدم تمرکز | زیاد | متوسط | کم |
| هزینه تراکنش | متغیر | کم | بسیار کم |
راه سوم: فورک اختصاصی از یک زنجیره عمومی
یک رویکرد کاربردی، راه‌اندازی شبکه اختصاصی بر پایه کد یک بلاکچین عمومی بالغ است. در پروژه KMT Chain با فورک سازگار با TON، از ابزارها، استاندارد توکن و پروتکل‌های اتصال کیف پول اکوسیستم TON بهره بردیم و در عین حال کنترل کامل روی کارمزد، اقتصاد توکن و زیرساخت داشتیم.
جمع‌بندی
- اگر شفافیت عمومی و عدم وابستگی به شما مهم است: عمومی
- اگر چند سازمان هم‌سطح باید به یک دفتر مشترک اعتماد کنند: کنسرسیومی
- اگر یک اکوسیستم واحد با نیاز به سرعت و کنترل دارید: خصوصی یا فورک اختصاصی
